Als je extremisme echt afwijst.

Als je de extremisten echt afwijst.
Dat “ongelovigen” naar de hel zouden gaan is een onderdeel van de islamitische, en ook christelijke, ideologie. Alleen al daarom noem ik deze ideologie fascisme. In hoeverre kan je daar als gematigde islamiet of christen bezwaar tegen hebben?
Aan gematigde moslims wordt eerder de vraag gesteld over het gebruik van geweld. Steevast keuren (zogenaamde) gematigden het geweld door extremisten af (meestal want “je mag natuurlijk geen spotprenten over de profeet maken, bla bla ect”).  De volgende vraag kan dan zijn welke kant ze dan zouden kiezen: De niet-islamieten die de extremisten veroordelen of die van de besproken extremistische geloofsgenoten. Als gematigde de extremisten veroordelen maar dan niet de kant van de kritische niet-islamieten kiezen maar wel van de juist besproken extremistische geloofsgenoten lijkt mij immers inconsequent.
Nu hoef je je kritiek niet te beperken over de vraag over het gebruik van geweld. Ook op de doctrine dat je als “ongelovige” voor eeuwig zou branden lijkt mij kritiek gewenst. Voor mij althans is deze doctrine van profeet (...) Mohammed gelijk aan het fascisme van Adolf Hitler. Had profeet Adolf het over de “niet-Arische Untermensch”, profeet Mohammed had het over de “ongelovige Untermensch”. De benaming fascisme voor islam en christendom zou vervolgens door gematigde moslims en christenen bekritiseerd kunnen worden met de stellige bewering dat zij zelf niet geloven dat “ongelovigen” voor eeuwig zullen branden. Ook dan weer de vraag welke kant zij zouden kiezen: Die van critici die islam en christendom fascisme noemen of de kant van de geloofsgenoten met het ook “voor hen gewraakte” geloof dat “ongelovigen” voor eeuwig in de hel branden?
Ik verheug mij alvast op alle gematigde christenen en moslims die ook menen dat de doctrine dat “ongelovigen brandstof in de hel zijn” fascisme is en hun afkeer uiteraard wenden tot de extremistische geloofsgenoten met de gewraakte doctrine.